Schriftelijke publicaties.  i.o.  Gepubliceerd in Relige en Mystiek no. 15. Meer publicaties zijn te lezen op rifrif.web-log.nl

MIJN RELIGIE; NEBESIS.

Geloven roept bij mij wel eens de associatie op van blind vertrouwen in iets of iemand buiten jezelf, vertrouwen in een bepaalde leerschool, het slikken als zoete koek. Een dergelijk vertrouwen heb ik niet. Ik heb het vertrouwen in de innerlijke stem. Niet het dagelijkse gekibbel in je hoofd maar de stem die in de stilte huist, dat wat er altijd is en altijd zal zijn. Dat wat alles doordringt en verbind. Ik toets alles aan mijn innerlijk, als het niet voor mij is respecteer ik het even goed. Er zijn immers ontelbare wegen die tot bewustwording leiden.

Strikt gezien geloof ik niet in God, want welke God zal ik dan moeten kiezen? Ik geloof in het AL. Ik geloof in de Eeuwigheid van mijn ziel en die van jou. Mijn geloof is niet onder te brengen in één bepaalde religie of stroming. Hoewel ik open sta voor vrijwel iedere religie, het als een bron van inspiratie ervaar en delen ervan in mijzelf kan herkennen, geloof ik hoofdzakelijk mijn eigen ervaringen. Eigenwijs als ik ben. Neem bijvoorbeeld reïncarnatie, ik stond open voor het concept maar ging het pas echt geloven toen ik spontaan herinneringen kreeg aan vorige levens.

Ik geloof niet dat er standaard richtlijnen zijn voor wat spiritueel of religieus is en wat niet. Ik denk dat het volgen van de methode van iemand anders, hoe boeiend en leerzaam die ook kan zijn, niet per definitie tot bewustwording leidt. Geloofsstromingen hebben voor mijn gevoel een groot nadeel. Namelijk dat mensen meelopen zonder de idealen die ze zeggen te hebben aan de realiteit van alle dag toetsen. Net als meditatie; het gaat er niet om wat je doet, of je nu in lotus houding zit of op je hoofd staat, maar om hoe je iets doet. Meditatie is een staat van bewustzijn. Dit is een bewustzijn dat aanwezig kan zijn bij alles wat je doet. Tot jij er niet meer bent die iets doet en er geen doen meer is alleen nog de stroom van het leven waar je onlosmakelijk mee verbonden bent.

Maar wat voor mij het belangrijkste is, is hoe ik het leven van alle dag bezie. Alles om je heen kan een boodschap in zich dragen waardoor je verder tot ontwikkeling komt. Zo bezien is de wereld eigenlijk één groot orakel vervuld met de symbool taal van Het Goddelijke; de werkelijkheid achter al deze verschijningsvormen. Of die je nu als licht of als duisternis voorkomen. Sommige religies lijken erge haast te hebben in de hemel te komen, de maatschappij te ontvluchten of zich te onthechten van alles en iedereen. Ik voel geen noodzaak om de wereld te ontvluchten, het is de mooiste leerschool die er is. Geluk is alles met dankbaarheid kunnen ervaren, dan openbaart zich de diepere betekenis. Ook voor verdriet of pijn kun je dankbaar zijn. Zo heb ik b.v. ervaren hoe ik door ziekte en fysieke pijn te aanvaarden mij ineens volkomen realiseerde dat ik het niet ben die pijn lijdt. Dat er in mij een plek is die ik met geheel de schepping deel. Die plek kan niet nat worden door de regen, zich niet branden aan vuur. Dat is wat ik werkelijk ben in de plaats waar ik werkelijk verblijf. Dat is de plaats waar inspiratie door mij stroomt om via mijn handen terug te vloeien in de stof. Zo transformeer ik vrijwel alles door middel van mijn kunstwerken. Mijn kunst is misschien wel mijn religie. De totaliteit is mijn leerschool, destructie maakt daar deel van uit. Als ik schilder vernietig ik het maagdelijke wit van het doek, als ik beeldhouw vernietig ik het materiaal tot er iets prachtigs overblijft. Zo gaat het ook in mij.

Als mensen het over het leven als lijdensweg hebben zet ik daar vette vraagtekens bij maar denk vervolgens: Wat zal jij dan ongelofelijk mooi worden! Als je geen regels oplegt aan jezelf of het leven kun je in de natuurlijke stroom der dingen doordringen. In de chaos vind je werkelijke orde, niet het fictieve soort dat je vindt in een aangeharkte tempeltuin. Als je vanuit de tempeltuin midden in de oorlog stapt, moet je je ook nog kunnen redden. Dan moet wat je gelooft ook nog overeind kunnen blijven staan. Het is bij iedere storm weer even afwachten of je inderdaad trouw aan jezelf kunt blijven. Dergelijke momenten waarin je dit volledig ervaart zijn een zegen maar je kunt er nooit naar streven, dan ontglipt het je. Maar als je het toe laat ben je in wat ik Nebesis noem, een woord dat steeds terug kwam in mijn dromen zonder dat ik hier aanvankelijk de betekenis van kende. Het is een Slavisch woord en betekent: Hemelse zaligheid, eeuwig thuis, verblijfplaats van de gezegenden. Dat IS altijd, in het hier en nu. Laat je het toe of niet?

RiF